Afgelopen week was ik alleen op pad met ons camperbusje. Voor het eerst van mijn leven echt helemaal alleen op vakantie, en stiekem vond ik dat best een beetje spannend.
Ga ik me niet vervelen?
Duren de dagen niet heel lang?
Gaat mijn lichaam wel 5 dagen achter elkaar zoveel wandelen aankunnen?
Wat ga ik al die uren wandelend doen?
Moet ik misschien toch luisterboeken meenemen, muziekje op?
Hoe ga ik dat doen met eten onderweg? Ik eet nog steeds carnivoor.
Zullen de avonden alleen niet heel lang zijn?
Etc. etc..
Heel bewust liet ik ook mijn laptop thuis, zodat ik niet in de verleiding zou komen om toch nog even wat te gaan werken. Toen ik aan mijn pubers vertelde dat ik naast mijn wandelplannen dus ook het scherm thuis zou laten, rolden hun ogen helemaal uit de kassen. "Weet je dat zeker mam, dan kun je ook geen Netflix kijken als je alleen bent hè?" Alsof ik thuis zoveel tv kijk ;).
Mocht je me volgen via Insta @de.natuurlijke.basis, dan heb je al het nodige vorige week voorbij zien komen. Ik heb daar al een vragenrondje gedaan, maar in mijn dm kreeg ik nog veel meer vragen die ik hier in blogs verder ga beantwoorden.
De eerste avond
Vanaf het moment dat ik de camping op reed, het dak van ons busje omhoog deed en het bed had opgemaakt, voelde ik me zeker. Dit ga ik fixen!
En toen moest het kraantje van de gasfles opengedraaid worden. Ik kreeg het niet voor elkaar en had wel echt trek. Dus ben ik hulp gaan vragen, en was het ijs gebroken. Vreemden aanspreken is nooit mijn sterkste kant, dacht ik. Maar als je alleen bent, is dat zoveel makkelijker. Dat heb ik afgelopen dagen wel gemerkt: ik heb onderweg zulke leuke gesprekken gevoerd.
De eerste dagen
Het zou warm worden, richting de 30 graden, dus mijn plan was om op tijd te vertrekken. Om 5:15 uur was ik echt wel klaar met de merel in de heg direct naast mijn bedje. Hij (of zij) vond het blijkbaar nodig dat ik eruit kwam, elke ochtend weer. Wat heerlijk dat ik gewoon op kon staan zonder commentaar te krijgen van mijn schatten dat het echt belachelijk vroeg was. Ik werd getrakteerd op prachtige zonsopkomsten, deed rustig aan, dronk mijn theetje, pakte mijn rugzak in en vertrok stilletjes van de camping.
Mijn gedachten dwaalden niet weg — mijn focus ging naar het ontwaken van het bos: de vogels, de reeën, slangetjes en salamanders. De geluiden, de geuren (ja, ook van regen). Stap na stap verdween de tijd zonder dat ik er erg in had.
Af en toe stond ik even stil om met de Merlin-app vogelzang te identificeren, en zo hoorde en spotte ik eindelijk voor het eerst bewust de wielewaal. Ik vind het echt een tropisch vogeltje, hoe hij eruitziet, maar ook zijn geluid. Ik klom over boomstronken, kroop eronderdoor, nam verkeerde paadjes en leerde hoe het wandelknooppuntennetwerk werkte.
Geen seconde heb ik me verveeld. Geen seconde heb ik overwogen om oortjes in te doen voor muziek of een luisterboek. Mijn hoofd kwam volledig tot rust — echt ontspannen. Iets waar vaak zo krampachtig naar wordt gezocht met meditaties, mindfulness, ademtechnieken, hummen, shaken, yoga, dure retraites, noem maar op. Gewoon uren wandelen in de natuur bracht me alle rust die ik nodig had.
Ging mijn lichaam dat wel volhouden, 5 dagen achter elkaar?
Dat was misschien wel mijn grootste twijfel vooraf. Ik weet waar ik vandaan kom, pijnvrij en wandelen is geen vanzelfsprekendheid. En ja ik wandel dagelijks, maar niet deze afstanden, en vijf dagen achter elkaar gemiddeld 25 kilometer per dag maken is niet niks.
Het was eigenlijk ongelooflijk. Alleen dag 3 was iets pittiger: wat stijver nadat ik wat langer pauze had genomen, hogere temperaturen in de volle zon, en met wind in de rug 4 kilometer door mulzand lopen was echt even afzien. Verder geen spierpijn, geen pijn in mijn voeten (lang leve barefoot schoenen!), een beetje gevoelige schouder door het dragen van de rugtas, maar ook dat viel mee. Eigenlijk kreeg ik alleen maar meer energie! Wat een geweldige ervaring dat je lichaam dit aankan.
En die lange avonden, alleen?
Wat een onzin dat ik me daar vooraf zorgen om heb gemaakt. Wat ik vooral ontdekte, is dat verveling en stilte niet hetzelfde zijn. Ik verveelde me geen moment, maar ik was ook niet constant "bezig". Ergens tussenin zat iets waar ik eigenlijk geen woord voor heb. Noem het deken van rust die over me heen viel.
En ja, ik heb ook 2 boeken gelezen, wat babbels gemaakt op de camping en een enkele keer geappt en gebeld met het thuisfront.
In het volgende blog vertel ik hoe ik dat deed met eten onderweg: vijf dagen wandelen op carnivoor, koken op de camping in een camperbusje. Want ja, die vraag kreeg ik via Instagram ook echt heel erg veel.
Reactie plaatsen
Reacties